Gece Yarısı Düşünceleri

"Mavi İlahi" Uyandığımda yatağımın içinde sırılsıklamdım. Korkunç bir rüyanın kan ve tuz kokusu hala burnumdaydı. Saate baktım, geç kalmıştım. Kahvaltı ve kahveyi pas geçip sabah metrosuna yetişmek için büyük bir aceleyle kendimi sokağa attım. Merdivenleri koşarak inerken metro kapılarının kapanmak üzere olduğunu ayrıca içine sığışmak için neredeyse daracık bir alanın bile kalmadığını görebiliyordum. Yine de son saniye yetişip bir adımımı kayar kapıların arasındaki basamağa atınca insanların söylenerek itişmesiyle benim sığabileceğim dar bir boşluk oluştu. İş yerine yaptığım bir saatlik yolculuk ayakta, tanımadığım insanlarla sıkı bir temas halinde, havasız ve daracık bir alanda geçmişti. Etrafıma bakındığımda siyah ile beyaz arasında, grinin çeşitli tonlarını içeren o geniş paletle boyanmış bir şehri görüyordum. Bütün bu sabah koşturmacası ve açlığın da etkisiyle ofise vardığımda tüm enerjim tükenmişti bile. Evrak çantamı ve kol çantamı masaya bıraktıktan sonra sırasıyla ofi...

  "Koza" Bir mumun alev alışı gibi değil, kalın bir perdenin ardında açar gibi gözlerimi, uyandım. Neredeyim? Doğdum mu yoksa öldüm mü? Gördüğüm yıldızsız bir gökyüzü gibi karanlık. Hissiz, uyuşmuş, taşlaşmış bu şey ben miyim? Zihnim uyandıkça sorular akın ediyor. Ben kimim? Hareket et! Buraya nasıl geldim? Hareket et! Ne zamandır buradayım? Hareket et! Cevap yok. Hareket et! Uzunca zaman çalışmamış bir makinenin paslı kolları gibi gıcırtıyla, oldukça yavaş bir şekilde ayrılıyor parmaklarım boynumun kenarlarından. O ilk an, ardından gelen ani şok. Uyuşuyor, karıncalanıyor, acıyor, bir elektrik akımı parmaklarımdan avuçlarıma, oradan dalga dalga yayılıyor içinde kapana kısıldığım omurgalı bedene. Kurumuş boğazımın gerisinden tırnaklarıyla tırmanıp yükseliyor acı bir inleme. Fakat böylece öğreniyorum “ben olan” bedenin her bir parçasını. Başım, boynum, kollarım, gövdem, kalçam, bacaklarım… İçini doldurduğum bu etten kemikten bedeni kefen gibi saran bu örtü de ne?  Ellerimi çözü...